KENDİNDEN KENDİNE EY AŞIK !


KENDİNDEN KENDİNE EY ÂŞIK!

(SADİ-İ ŞİRAZÎ)


Doğu hakikat ve aşkı mecz ile tarife kalkışırsa iş sözden çıkar derler...Buyrun
EHİBBÂYA NİYAZ İLE...


GAZEL-İ ŞİRAZİ


Sâlhâ dil taleb-i câm-ı Cem ez-mâ mî-kerd
V′ ân-çi hod dâşt zi-bîgâne temennâ mî-kerd

Gönül yıllardır bizden Cem‟in kadehini yani gaybî sırları gösteren bir ayna isterdi. Hâlbuki kendinden olan şeyi bigâneden isterdi. Yani cam-ı Cem ve ayine-i İskender kendinde iken veya kendisi iken bizden isterdi.


Mazhar-ı zât u sıfât „âlem u âdem bâşed
Câm-ı Cem-râ ki şenîdî dil-i âdem bâşed

Allah‟ın zatının ve sıfatlarının aynası âlem ve insandır. Bütün görünmeyenleri gaybı gösterdiğini işittiğin Cem‟in kadehi yok mu, işte o insanın gönlüdür.


Gevherî k′ ez-sadef-i kevn u mekân bîrûn bûd
Taleb ez-gum-şudegân-ı leb-i deryâ mî-kerd

Kevn ve mekân sadefinde bulunmayan inciyi, daha denize dalmadan sahilde kaybolanlardan yani şuhûd denizine gark olanlardan isterdi. Hâlbuki denize gark olanlardan haber gelmez.


Muşkil-i hîş ber-i pîr-i mugân burdem dûş
K′ û be-te‟yîd-i nazar hall-i mu‟ammâ mî-kerd

Bakışındaki keskinlik ve letafetle muammaları yani aşkın müşkillerini çözen pirimugan katına dün gece kendi müşkilimi arz ettim.


Dîdemeş hurrem u handân kadeh-i bâde be-dest
V′ enderân âyine sed gûne temâşâ mî-kerd

Gördüm ki neşeli ve mütebessim bir halde şarap kadehini eline almış ve o kadehte yüzlerce ilahî tecellileri seyr ederdi. Nitekim ariflerin kalbi böyledir.


Goftem în câm-ı cihân-bîn be-tu key dâd Hakîm
Goft ân rûz ki în gunbed-i mînâ mî-kerd

Pirimugana dedim ki Hakîm yani Allah sana bu dünyayı gösteren kadehi ne zaman verdi? O da bu yeşil sırçayı yani gökkubbesini yarattığı zaman yani ezelde bu Huda-bîn/Allah‟ı gören kalbi bana verdi diye cevap verdi.


Goft ân yâr k′ ezû geşt ser-i dâr bulend
Curmeş ân bûd ki esrâr huveydâ mî-kerd

Darağacı kendisiyle şeref kazanan dostun suçu Allah‟ın sırlarını açığa vurmaktı, yani “ene‟l-hak deyip tanrılık davasında bulunduğu için idam edildi diye söyledi.



Bî-dilî der-heme ahvâl Hudâ bâ-vey bûd
V′ û ne-mî-dîdeş u ez-dûr Hudâ-râ mî-kerd

Sevgilinin vuslatına talip bir bîçare âşık bütün hallerinde sevgili kendisiyle olduğu halde o bîçare cananı görmeyerek uzaktan Yarabbi Yarabbi diye söylüyor.





Sadi'ye ait bu şiirin İran'ın ünlü icracısı "Mahsa Vahdat" ile unlu İsveçli koro Skruk'un gerçekleştirdiği bir projede serbest formda okunuşu...